Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6].

***

Zygfryd był dosyć dziwnym Ślizgonem, ale pomimo to prawie wszyscy go lubili. Czasami za bardzo wczuwał się w rolę prefekta i rugał każdą osobę, która zbyt szybko poruszała się po schodach lub korytarzu.
Poza tym był w porządku. Miły, wysportowany i z ogromnym poczuciem humoru.
Odgarnął złote włosy z czoła, zrobił minę idealnego prefekta, skrzyżował ręce i spytał surowym tonem:
- Guerano, co ty tu robisz tak późno?
- Mogę cię spytać o to samo – powiedziałam chłodno.
Zmrużył oczy i zaczął mi się przypatrywać.
- Słyszałem, że coś stało się Britt.
Britt. Kompletnie zapomniałam, że on był zakochany w tej dziewczynie. Może nigdy tego nie powiedział, ale ja wiedziałam swoje.
- Wieści chyba za szybko się tu rozchodzą – mruknęłam pod nosem. – Skąd ty to wiesz? – spytałam go.
- Profesor Werell kazała mi tu przyjść, więc chciałem wiedzieć w jakim celu – odpowiedział takim tonem, jakby to było oczywiste.
Spojrzałam na niego karcącym wzrokiem, zacmokałam kręcąc głową i powiedziałam:
- Nu, nu. Ziggy, kłamie. Nieładnie.
Chłopak spuścił głowę.
- Okej, podsłuchałem profesorkę. Co z tego?
Moje usta wykrzywiły się w półuśmiechu.
- Ziggy się zakochał! Ziggy się zakochał! – zaczęłam podśpiewywać, skacząc koło niego.
- Kaśka, cicho! Zamknij się. – powiedział i zakrył moje usta dłonią. – Fuu! Ośliniłaś mnie. – zabrał rękę z moich ust i zaśmiał się, wycierając wnętrze dłoni o szatę.
- Nie powiem nikomu. – rzekłam kładąc rękę na sercu. – Obiecuję.
- Dzięki Cassidy. – powiedział tylko.
I poszedł.

Weszłam do Pokoju Wspólnego. Był kompletnie pusty.
Wszyscy poszli spać.
Co do większości Gryfonów, to nie byłam zdziwiona, lubili się wyspać. Ale niektórzy potrafili godzinami grać w karty.
Czasami do czwartej nad ranem.
Należałam do tej grupki. Uwielbiałam grać w karty. Mogłabym nie robić nic poza tym.
Ale tym razem musiałam iść do pokoju wcześniej.
Dlaczego ja to zrobiłam?
Chciałabym cofnąć czas. Wtedy nie poszłabym do pokoju, żeby nie musieć patrzeć na znikającą Cristy i na zwijającą się z bólu Britt.
Zostałabym z chłopakami i gralibyśmy w pokera, albo w makao.
Żałowałam, że tak nie zrobiłam.
Usiadłam w jednym z wygodnych skórzanych foteli i próbowałam jakoś poukładać sobie w głowie całą zaistniałą tej nocy sytuację.
Znikająca Cristy, siła zabraniająca opowiedzenia tego zajścia nauczycielowi, wijąca się w konwulsjach Britt. Jej amnezja.
- Co się tutaj stało? – szepnęłam.
Przycisnęłam dłonie do skroni, odgarniając włosy i położyłam łokcie na oparciu fotela.
Przestałam rozmyślać, bo zrobiłam się na to zbyt senna.
Nie chciałam wracać do pokoju, więc postanowiłam usnąć w fotelu.
Nie było to trudne.

Weszłam do pokoju numer dwanaście. Do mojego pokoju.
Naszego pokoju.
Byłam spokojna, jakby nigdy nic.
Było ciemno. Wyjęłam różdżkę.
- Lumos – szepnęłam i skierowałam ją w dół.
Na podłodze widniał znaczek zrobiony ołówkiem. Stanęłam w zaznaczonym przez siebie miejscu i wzięłam głęboki wdech.
Przede mną pojawiła się Cristy. Dziewczynka, która wcześniej zniknęła.
Była blada. Jej włosy były potargane.
- Dlaczego nic nie zrobiłaś? – spytała szlochając.
Otworzyłam usta, by coś powiedzieć, ale nie wydostał się z nich żaden dźwięk.
Dziewczynka kontynuowała.
- Dlaczego mnie nie uratowałaś? – krzyknęła.
Nagle jej twarz przybrała groźny, straszny wyraz, jej zęby zamieniły się w spiczaste kły, a oczy zaświeciły przerażającą wściekłością.
Cofnęłam się o krok.
Dziewczynka przyprawiała mnie o dreszcze.
Powoli zbliżała się do mnie.
Zrobiłam jeszcze kilka kroków do tyłu, po czym straciłam równowagę i upadłam na podłogę.
Twarz Cristy była coraz bliżej mojej twarzy. Pokazała swoje kły w szaleńczym uśmiechu.

Obudziłam się stojąc na środku pokoju numer dwanaście.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.